شاعری چی ےءُ چیہ کن اَنت؟
شاعری مارشت ءُ جزبگانی آدینک اِنت شاعری ءِ وستہ منصوبہ یا پلاننگءِ زلورت بالکل نہ بیت بلکیں خیالاں کاگدءِ سرا آرگءَ ترا یک وجدانی زورے بے   وس کنت گڑا تو
لبزانی ڈولداریءَ وتی تہا شوھاز کنے ءُ ھمے زیبداریں لبزانی درءَتو وتی مارشتاں درشان کنے
بلے دومی طبقہ گُشیت کہ شاعری سراسر عقل ءُ زانش اِنت اَیشانی تہا  میۓ واجھیں شاعر بشیر بیدارءِ ھم ھمے لیکہ اِنت
ھمے رنگءَ منی ھم خیال ھنچوش اِنت کہ اِنسانی پگرءِ آبادیں جنگلءَ دردءِ درمان شوھاز کنگے نام اِنت َ۔
ھما درمان کہ دل زیمیں ریشانی درمان ءُدواءِ کار بدینت
یا شاعری ھما اِنت کہ انسانی پگرءِ دریاءَ چیں مُروارید شوھاز کنگے نام اِنت ھما کہ زمانگے جھل ءُ بُرزیاں برابر کنگے وستہ مال ءُ مڈیءِ کار بدینت
چوناھیءَ ما وتی جزبگ ءُ مارشتاں ءُ خیالاں درشان کنیں بلے آ اِنچو اثر نہ دار اَنت ۔ بلے شاعریءِ تہا ھمے مارشتءُ جذبگ دیگے محکمیں اثرے داراَنت
ما اِے چز زانت کہ پُراَثریں طرزیءَ بیان کنگ شاعری گُشگ بیت ۔ گُڑا ھمے وڑا ما شاعریءَ را دو2 درجگاں بھرءُبانگ کت۔ بزاں وجدانی ءُ پگری
اِے دوئیں2 نانی وستہ رد ءُبندے اِزم اَلمی انت ءُ پگر کامل بووگ ھم زلوری انت پگرءِ کامل کنگے وستہ علم زلوری انت بلے زلوری نہ انت کہ اے علم اسکول ءُ مدرسہانی تہا بہ رسیت اِے دنیا ءُ ماحولءِ سرا پگر مستریں زانگ ءُ علم اِنت۔ بلے ادابءِ تہا ایوکا لبزانی ردءُ بندءَ را آورد گُش اَنت ءُ دومی الھامی شاعری گُش یا آمد گُش اَنت ۔
At the spotدومی گپ ایش اِنت کہ باز مردم شاعریءَ را یک بیکاریں چزے لیکیت ۔  اصلءَ شاعرءِ کار موقعءِ سرا
گندگ نہ بیت ھمے سبب اِنت کہ باز مردم گُشنت کہ شاعری معاشرہءِ لنگیں پاد اَنت
بلے آ رد گُش اَنت ۔
اِے شاعر ھما اَنت کہ یک راج ءُ ملک ءُ نظامی ءِ بِنداتی خیالءَ پدر کنوک اَنت ۔ اَے شاعر سیاستدان نہ اَنت اے شاعر راجءِ شریءِ یا بدیءِ خیال پیش کنوک اَنت۔ پدا ھمے خیالءَ سیاستدان دیما بر اَنت بزاں شاعرءِ خیالءِ سرا کار کن اَنت۔
ھنچو کہ شما زانے گوستیں 5پنچ قرناں جرمنی ءَ را فلسفہ ءُ زانتکاریءِ مُلک گُش اَنت پرچی ؟ پرچی کہ جرمنی ءَ  کانٹ

پیداگ بیتگ کانٹ یک فلوسفرے یک شاعرے بوتگ۔ جرمنیءَ گوٹیے ودی بوتگ اے یک شاعرے بوتگ۔
انگریزاں شیکسپیرءِ سرا فخر اِنت ءُ اَنگریز شیکسپیرءِ شعراں وتی کامیابیءِ بِندات منن اَنت۔ تُرکیءَ توفیق فکرت پیداگ بوتہ۔
ایرانءَ حافِظ شیراز ءُ سعدیءَ وتی راجءَ را زانشءُ زانت بخشتگ ءُ عمر خیامءِ شعراں آ اِلھام گُشنت
ءُ ھنچو بلوچ ھم بزانت کہ عطا شاد بلوچ قومءَ را کوھسار گُشیت۔ کوھساروں کی عطا رسم نہیں خاموشی۔ شُما زانے کہ سیدظہورءِ حانُل کیے اِنت ؟
پرچہ اِیرجیگے حانُلءِ نامءَ
اگاں ھورت بچارے سیدظہورءِ حانُل بلوچی جند اِنت۔ سیدظہورءَ وتی زند پہ بلوچیءَ ندْرکُتگ
اِے مُبارک قاضیءِ بَرکھیرءُاِے کوہِ مراد اِے چی اَنت شما زانے؟
اِے وطن اِنت برے برے سرگوزیت ءُ اِیشاں اِیمان گُشیت۔
اِے بشیربیدارءِ زیب     کۓ اِنت اے ھما وطن دوستیں وطن اِنت۔
گریتگ لُنٹاںءُ کندِتگ چماں
اِے وڑا زیبءِ ما کُتگ دیدار
نی ما سرپد بوتیں کہ اِے شاعر تھنا وتی دوستءَ نہ ساڑاینت بلکیں وطن دوستیءِ خبرءَ ھم کن اَنت وطن دوستیءِ سوجءَ ھوں دینت یک رھبندے ھم پیش دار اَنت۔
منی گڈی گپ واجہ بشیر بیدارءِ اِے شعر اِنت

منءَ بل کہ من ھمیشاں
بلے ھر کسءَچیں گیشاں
وتءَ چیر مدۓ نقاباں
منی گیش مکن عذاباں
دمے دوستءِ دیدءَملا
منی کم مکن ثواباں
ترا گاھے من وطن گُشت
وتی رزق ءُ من نگن گُشت
تی شارءَ ململیںءَ
وتی گورءِ من کفن گُشت

اگاں ردیءِ یا بداخلاقیءِگندے گڑا الم منا بگشیت

یحٰی موسٰی